Absurdajo-teatro
Absurdajo-teatro, vorto formuligita da la skribisto e kritikisto Martin Esslin ye 1962, esas tipo di teatro aparita dum 1950a, karakterizanta da totala rupto kompare a plu klasika jenri, kom dramato o komedio. Traktesas ofte pri l'absurdeso di homaro e di vido generale, ta duktas ala morto. L’origino di ta pensado ezanta sen dubo la traumato, la falio dil humanismo lor ekiro di duesma mondo-milito. Ionesco, Adamov, Beckett, Genet, mem Pinter esas inter l'autori di verki ke havas subversita la konvencioni dil jenro. La partikulareso di Ionesco e Beckett esas ke expozas filozofio en linguo ipsa absurda qua reduktas la personi a rango di marioneto, destruktas inter uli omna posibleso di komuniko, deprenas omna koheremeso ad intrigado e omna logika lor parolas en ceneyo.
[redaktar] Karakteri
- Refuzo di realismo, di personi e di intriguado. Ofte truvas nek karakterizita personi nek intrigo en la senso « naracala » di termo.
- La loko ube desvolvesas l'ago esas ofte ne indikita kun precizeso.
- La tempo esas ipsa turnita en absurda per certa moyeni (horlojo sonanta nombro nekredebla di foyi).
- Volo por produktar total spektaklo : uzo di mimisto, di klauno, di maximo di vidala elementi, sucii di detalo en l'encenigo, lumala artifici, soni.
- La telo en fundo di agado esas ofte la satiro di mikra borgezaro, di lua fixeskita linguo e streta spirito.
- La ceno eventas ofte en klimato di katastrofo ma la komiko insinuas su en per superirar l'absurdeso.
- La linguo encenigas ne plus moyeno di komuniko ma expresas la vakuo, la nekonsequo e deskriptas la vido, ta esas ipsa ridindeso.
- L'absurdeso ne esas demonstrita ma nur encenigar; to esas ad spektanto komprenar, pro indici.
- Per certa aspekti, ta teatro rinodigas kun l'antiqua teatro; la spektaclo esas ibe totala e ne nur vidala od axita super la dialogi.
