Tegulifeyi palaco

De Wikipedio
Irez ad: pilotado, serchez
Tegulifeyi palaco ante 1871, vidajo de la korto di Louvre.

Tegulifeyi palaco (Franciane: palais des Tuileries, esis rejala palaco situita en centro di Paris. Ol esis rezideyo di plura Franca monarki. Ol esis incendita ye 1871, en la fino di Paris-komuneso. Decidesis lua definitiva destrukto ye 1882.

Origino dil nomo[redaktar | edit source]

Detalio di mapo di Paris qua montras Tegulifeyi e Louvre palaci, 1589.
Tegulifeyi, Louvre muzeo e granda galerio ye 1615. Plano da Merian.
El pabellón Bullant, en grabado di Michel Félibien, en 1725.
Loko di palaco. La du reda linei indikas la destruktita parto.
Militara revuo avan arko di triumfo di karuselo, ye 1810.
Tegulifeyi palaco kun Louvre fonde; graburo ye 1857.
Interna vidajo di chambri di palaco, ante 1871
Tegulifeyi palaco ante 1871 - perspektivo en la gardeni.
Korto, nun piramido da Pei situesas en bosketo.
Tegulifeyi palaco brulita petrala exterajo, perspektivo de la gardeno.

La nomo provenas di fabriko di teguli qua existis olim qua esis destruktita por posibligar la konstruktado di palaco.

Historio[redaktar | edit source]

Ek lua konstruktado ye 1570, la placo esis transformita pro diferanta ampliigi dum yarcenti. L'unesma konstruktado facesis sub Catalina de' Medici (muliero da Henri 2ma). El esis qua imperis la konstruktado dil Tegulifeyi gardeno, qua esas un dil poka parti dil palaco ke transvivis til hodie; Jacas Orangerie muzeo e nactionala galerio du Jeu du Paume qua esis dum multa tempo dedicita ad Impresionismo. Ol situesas weste Louvre palaco.

Anciena rejimo[redaktar | edit source]

Caterina de' Medici[redaktar | edit source]

Caterina de' Medici komisis arkitekto Philibert de l'Orme, e pose lua morto, Jean Bullant por konstruktar ibe la palaco. La komencanta ideo proyektis du edifici perpendikulara al Sène e unuigiti da quar ali plu korta qui definis tri interiora patii. La proyekto esis abandonita ante di esar finit nam la rejino optis fine por vivar en altra palaco qua mandis konstruktar, la Hotedo di Soissons (hodie desaparita).

Tegulifeyi palaco finis por esar longa edifico kun centrala paviliono, "Paviliono di Horlojo", kun kupolo. Ol havis portiko kovrita di teraso, e serio di peci en lineo. Dil du pavilioni qua finigus la palaco, un al nordo ed altra al sudo, nun edifikis la sudala, nomesita Bullant-paviliono. Sub la regno di sequanta rejuli, la lavori esis abandonita.

La Granda Proyekto[redaktar | edit source]

La rejulo Enrique 4ma decidis unuigar la Louvre-palaco e la Tegulifeyi-palaco kreinta du galerii, un sude ed altra norde. Nun konstruktesis la sudala (qua hodie ankore existas), nomizita la Granda Galerio, qua bordeas la Sène. Por realigar l'uniono kun centrala korpo di edifico, prolongesas to oltre la Bullnat-paviliono per la nomizita Mikra Galerio e levesis Flore-paviliono por finar l'angulo (qua restas integra hodie). Ta konstruktadi esas da l'arkitekto Jacques-Androuet du Cerceau e lua konstrukto okazis de 1607 til 1610, dato dil morto di Enrique 4ma.

Tegulifeyi konocis lore periodo di abandono nam Louis 13ma e Louis 14ma rezidis nur ibe kurta periodi. Ol esis, quankam, ta lasta qua decidis rikomencar la konstruktado dil palaco, qua restis nesimetriala. Ol ordinis a l'arkitekti Louis le Veau e François d'Orbay prolongar la palaco norde: inter 1659 e 1666, konstruktesis la Teatro paviliono, Mashini galerio e Marsan paviliono qua finis en la nordala extremo dil palaco same Flor paviliono en la sudala extremo. La rejulo ordini anke a Le Veau armonigar la dissama stili qua karakterizigis la sucesiva fazi di konstruktado dil palaco.

18ma yarcento: muziko e teatro[redaktar | edit source]

Tegulifeyi esis habitita da kelka kortani qua la rejuli donacis apartamenti, e da nombroz artisti qua permesis vivar ed havar atelieri en la palaco. Ma reala absenteso en Tegulifeyi-palaco dum fini di 17ma yarcento kompesesis per intensa muzikala e teatrala vivo, konvertanta la palaco en un dil maxim granda centri di kulturala difuzado di Franca Racion-epoko.

Por gastigar la celebracioni di mariajo inter Louis 14ma ed Infantino di Hispania, mandis konstruktar teatro que povis havar 4,000 spektatori. Konsiderita lore la maxim granda teatro di Europa esis inaugurita ye 1662 e lua teknikala avantaji nomesigis ol kam Mashino halo. Ol servis dum 17ma yarcento por festi di la korto. Pos reduktesar a 500 personi lua kapableso, qua plubonigis akustiko, esis certa yari sideyo dil Paris opero, di Comédie Française de 1770 til 1782 e dil teatrala kompanio di rejulo, théâtre de Monsieur, til Franca revoluciono.

Altra hali di la palaco, kam Soufflot halo e Cent-Suisses halo, esus uzita regula dum 18ma yarcento por koncerti ed altra demonstri tam muzikala kam teatrala.

Franca revoluciono e Konsulato[redaktar | edit source]

Ol esas paradoxale de 1789 ke Tegulifeyi-palco konvertesis en rejala residenco ed aquiras historiala graveso ke lu konocas.

Dum revolucionala periodo, en oktubro 1789, rejala familio esis portita a Versailles, simbolo di absoluta monarkio, por lojar en la Tegulifeyi, simbolo dil konstitucala monarkio qua esus instaurota en unesma tempo. Pose la rejala familio intencis fugar kun Europana monarkii, ed esis detenita en Varennes, lojis denove en Tegulifeyi-palaco. La chanjo di aktitudo dil rejulo ek ta okazantayo, facis ke la 10ma di agosto 1792 la multitudini asaltis la palaco akunzinta la rejulo di trahizo e obliginta lo a refugiar su en legislativa asemblo, situita en Manège halo, edifico di Rivoli strado apud la palaco. Lore rejala rezido esis spoliata. La rejulo esus judiciata ed enkarcerigita dum konvokesis nova elektadi por formado di nova rejimo.

La Republiko proklamesis 21ma di septembro di sama yaro en Soufflot-salo dl Tegulifeyi, qua lore esis rimodelita por gastigar Konvenciono. Ek 10ma di mayo 1793, la Palaco ricevis la nomo di Nacionala palaco. La Komitato di Publika SAlvo okupis Flora-paviliono, qua rinomesis "Egaleso-paviliono", dum la Komitato di Generala Sekureso instalis su en Marsan-paviliono, renomizita "Libereso-`paviliono"; fine la Horlojo-paviliono ricevis la nomo di "Unueso-paviliono".

Sub la Direktorio, Tegulifeyi havis Kinacent-Konsilio e Olda-Konsilio.

Ye 19ma di februaro 1880, Napoléon Bonaparte, lore Unesma Konsulo, instalis en Tegulifeyi-palaco. Ol okupis l'unesma etajo, ante okupita da Rejulo.

L'Unesma Imperio e Restaurigado[redaktar | edit source]

Ek la proklamado di Napoléon 1ma, Tegulifeyi konvertis en imperiala resideyo e rikovris pasita splendoro.Ye 28ma di novembro 1804, or kororigo di l'Imperatoro, la papo Pio 7ma arivis ad palaco ubi residus til 4ma di aprilo 1805. Ye 1806, Napoléon mandis a l'arkitekti Charles Percier e Pierre-François-Léonard Fontaine konstruktar l'Arko di Triumfo di Karuselo qua servus di oficala enireyo al palaco, flankumata da longa greto qua separis la patio di aceso dil stradi que esis inter Tegulifeyi e Louvre. Anke mandis klozar kun galerio norda lateralo dil palaco qua esis kontigua al Rivoli strado.

Sub Louis 18ma, la palaco konservis lua funciono di rejala resideyo, esanta favorita al Versailles-palaco, anciena resideyo dil Bourbon de Louis 14ma til Louis 16ma. Ol esis l'unkia rejulo qua finis lua vivo en la Tegulifeyi, ye 1824. Ye 12ma di junio 1830, du, revoluciono nomesita "La Tri Gloriosi", la populo di Paris invadis ed spoliis la palaco, oblinginta a Charls 10ma a abandonar la Tegulifeyi por irar a lua exilio.

Ol finis nelojita til la 16 di oktubro 1831, dato en qua la rejulo Luois Philippe 1ma lasis lua resideyo en la Rejala Palaco por lojar su en la Tegulifeyi, deziranta re-altar la prestigio di lua rejado. La palaco lore prenis lua denifitiva aspekto, kun suprimo di ocidentala terasi e kreado di granda eskalero, da l'arkitekti Percier e Fontaine.

La revoluciono di 1848 forlasis rejala familio dil Tegulifeyi e la resideyo esis nove spoliita dal sediciita Parisani. Dum la Duesma Francia republiko, la Tegulifeyi-palaco esis hospitalo por mmilito-mutilita ante esar resideyo dil prezidanto dil Republiko, Louis Nepoléon Bonaparte.

La Duesma Imperio[redaktar | edit source]

Kun la Duesma Imperio la Tegulifeyi ritornas esar imperiala resideyo. Ol ordinas a l'arkitekto Visconti rinovigar la palaco destruktinta la domi qua esis ankore avan la Caruselo-placo.

La 29 di januaro 1853, la Tegulifeyi esas skenario di civila mariajo di Napoléon 3ma ed Eugenia de Montijo. Napoléon 3ma finis la "Granda Proyekto", por qua la palaco unuigas kun norda flankumo al Louvre-palaco (aktuala Louvre-Muzeo), kon qua formis unueso. Ica epoko esas la di maxim splendoro dil Tegulifeyi ube sucedis luxoza palacala festi.

Paris-komuneso: incendio e destruktado[redaktar | edit source]

Falita la Duesma Imperio pos lua vinkeso en Francia-Prusia milito, Paris-komuneso usis la spektaklo-hali por festi e populara koncerti: "komunitala koncerti". Tri dii pos la definitiva atako dil guvernala trupi, ye 18 di mayo 1871, celebresis tri konsekutiva koncerti por milito-viktimi, qua atraktis multa publiko.

Ye 21 di mayo, kun Paris aseijita dal Prusian trupi, Thiers lansis definitiv asalto al chef-urbo e qua nomesesos "Sangla Semano", kun balanco di 20,000 morti inter la Parisani e 877 inter soldati di Versailles. La 22 e 23 di mayo, la Perisani trakita pos l'avanco dil guvernala trupi brulas kelka simbolika edificii ante lua retiro. Li esas la pétroleurs, por havar petrolo kun li.

Fine la 23 di mayo, la federata Bénot duktas bando da omna apartamenti dil palaco e jatas petrolio en la muri; poka ante dil 9 dil tardo, la horlojo dil Tegulifeyi paras por la foko. Kam parti dil edificio servis por magazinar pulvero, proxim 11 di nokto explosado sukudis Horlojo paviliono, tampanta centrala kupolo brulinta. La palaco brulis tota nokto. Marsan paviliono e Flore paviliono, qua formis l'anguli e la laterali dil palaco, salvesos.

Proposto di rikonstruktado[redaktar | edit source]

En februaro 2004 sub inicio di l'Akademio dil duesma imperio, kreesis komitato por rikonstruktado di Tegulifeyi, qua serchas rikonstruktar la palaco kun privata suskripto, per quanteso di 350 milioni di euri. Ye junio 2006, la ministro di k ulturo e komunikado kreo per ministeriala dekreto komisiono di studii prezidita dal ex-ministro di kulturo Maurice Druon.

Bibliografio[redaktar | edit source]

  • Fonkenell, Guillaume, Le Palais des Tuileries, Honoré Clair/Cité de l'architecture et du patrimoine, 2010.
  • Boulant, Antoine, Les Tuileries, palais de la Révolution (1789-1799), imprimerie Bené, 1989.
  • Bresc-Bautier, Geneviève, Caget, Denis, Jacquin, Emmanuel, Jardins du Carrousel et des Tuileries, Éditions de la Réunion des monuments nationaux, 1996.
  • Carmona, Michel, Le Louvre et les Tuileries : huit siècles d'histoire, La Martinière, 2004.
  • Couty, Mathieu, La vie aux Tuileries pendant la Révolution, Tallandier, 1988.
  • Daufresne, Jean-Claude, Louvre & Tuileries, architectures de papier, éd. Pierre Mardaga, Paris, 1987.
  • Daufresne, Jean-Claude, Le Louvre et les Tuileries : architectures de fêtes et d'apparat, Mengès, 1994.
  • Jacquin, Emmanuel, Les Tuileries, du Louvre à la Concorde, Éditions du patrimoine, 2000.
  • Jacquin, Emmanuel, Sainte-Fare Garnot, Nicolas, Le château des Tuileries, Herscher, 1988.
  • Jacquin, Emmanuel (sous la direction de), Les Tuileries au Shablono:S-, Délégation à l'action artistique de la ville de Paris, 1990.

Extera ligili[redaktar | edit source]